ေလာကနီတိ

ေလာကနီတိ ျမန္မာျပန္

                                      ေရးသားစီစဥ္ပုံ

၁။ (အကၽြႏု္ပ္ စတုရဂၤဗလ အမတ္သည္) ရတနာသုံးကို ရိွခိုးၿပီး၍ က်မ္းဂန္အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔မွ ထုတ္ႏုတ္ထားေသာ ေလာကနီတိက်မ္းကို မာဂဓဘာသာျဖင္႔ အက်ဥ္းခ်ဳပ္၍ ဆိုေပအံ့။

                                      သင္ၾကားေလ႔လာထိုက္ပုံ

၂။ ဂုဏ္အထူးကား- နီတိက်မ္းသည္ ေယာက်ၤား၏၊ အႏွစ္မည္၏၊ အမိအဘလည္း မည္၏၊ ဆရာသမားလည္း မည္၏၊ မိတ္ေဆြလည္း မည္၏၊ ထို႔ေၾကာင္႔ ေယာကၤ်ားေကာင္း ျဖစ္လိုသူသည္ နီတိက်မ္းကို တတ္သိနားလည္ရာ၏။ နီတိက်မ္း တတ္ေသာ သူသည္ ပညာရိွ ျဖစ္ႏိုင္၏။ ႀကီးက်ယ္ မြန္ျမတ္၏။ အၾကားအျမင္မ်ားႏိုင္၏။

မွတ္ခ်က္။   ။ ပဓာနနည္းအားျဖင္႔ ေယာက်ၤားကို ျပဆိုထားပါသည္။ မိန္းမ မ်ားလည္း နီတိက်မ္းကို တတ္သင္႔ပါသည္။ တတ္လွ်င္ လူရာဝင္ႏိုင္ပါသည္။

                                       ၁။ ပညာရိွကို ဆိုရာအပိုင္း

၃။(က) ပ်င္းေသာသူ အတတ္ပညာ မရႏိုင္၊

   (ခ) အတတ္ပညာ မရိွေသာသူ ဥစၥာမရႏိုင္၊

   (ဂ) ဥစၥာ မရိွေသာသူ မိတ္ေဆြမရႏိုင္၊

   (ဃ) မိတ္ေဆြ မရိွေသာသူ ခ်မ္းသာမရႏိုင္၊

   (င) ခ်မ္းသာ မရိွေသာသူ ေကာင္းမႈမျပဳႏိုင္၊

   (စ) ေကာင္းမႈမရိွေသာသူ နိဗၺာန္မရႏိုင္။

၄။(က) အတတ္ပညာႏွင္႔ တူေသာ ဥစၥာမရိွ၊

   (ခ) အတတ္ပညာကို သူခိုး မခိုးႏိုင္၊

   (ဂ) အတတ္ပညာသည္ ဤေလာက၌ မိတ္ေဆြေကာင္းမည္၏။

   (ဃ) အတတ္ပညာသည္ တမလြန္၌ ခ်မ္းသာကို ေဆာင္တတ္၏။

၅။ အၾကားအျမင္ပညာကို နည္းသည္ဟူ၍ မေအာက္ေမ႔ရာ၊ စိတ္၌ သိုမွီးသိမ္းဆည္းထားရာ၏၊ ျခေကာင္မ်ား စု၍ ႀကီးထြားလာေသာ ေတာင္ပို႔ႏွင္႔ အိုးစရည္း၌ က်ဖန္မ်ား၍ ျပည္႔လာေသာ ေရေပါက္ကဲ႔သို႔ မွတ္အပ္၏။

၆။ ႏႈတ္မႈပညာကို ျဖစ္ေစ၊ လက္မႈပညာကို ျဖစ္ေစ ေသးငယ္၏ဟု မထင္မွတ္ရာ၊ ကုန္စင္ေအာင္ တတ္ေျမာက္ခဲ႔ေသာ္ မိမိတတ္ေျမာက္ထားေသာ အတတ္ပညာ တမ်ဳိးမ်ဳိးက အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း အတြက္ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ႏိုင္၏။

၇။ (က) ေတာင္တိုင္း ေတာင္တိုင္း၌ ပတၱျမားမထြက္၊

    (ခ) ဆင္တိုင္း ဆင္တိုင္း၌ အျမဳေတ(ပုလဲ)မရိွ၊

    (ဂ) ေတာတိုင္း ေတာတိုင္း၌ စႏၵကူးနံ႔သာ မေပါက္၊

    (ဃ) အရပ္တိုင္း အရပ္တိုင္း၌ ပညာရိွ မထြန္းကား။

၈။ သုတႏွင္႔ ျပည္႔စုံေသာ ပညာရိွပုဂၢိဳလ္ ရိွသည္ဟု သတင္းစကားၾကားသိၿငားအံ့၊ သုတကိုရွာမွီးေသာ အမ်ဳိးေကာင္းသားသည္ လုံ႔လဝီရိယ ႀကီးမားစြာျဖင္႔ ပညာရိွပုဂၢိဳလ္ရိွရာ အရပ္သို႔ အေရာက္သြား၍ ပညာကို ရွာမွီးရာ၏။

၉။ (က) အတတ္ပညာကို ျဖည္းျဖည္း သင္ရာ၏။

    (ခ) ဥစၥာကို ျဖည္းျဖည္း ရွာရာ၏။

    (ဂ) ေတာင္ကို ျဖည္းျဖည္းသာ တက္ရာ၏။

    (ဃ) ကာမဂုဏ္ကို ျဖည္းျဖည္းသာ ခံစားရာ၏။

    (င) အမ်က္ေဒါသကို ျဖည္းျဖည္းသာ ထြက္ေစရာ၏။

     ဤငါးမ်ဳိးကို ျဖည္းျဖည္း ျဖည္းျဖည္း တစ တစသာ အလိုရိွရာ၏။ (ဆႏၵမေစရာ။)

၁၀။ (၁) အၾကား အျမင္ အတတ္၊

      (၂) ေလာကသမၼဳတိျဖစ္ေသာ ဓမၼသတ္ ရာဇသတ္ အတတ္၊

      (၃) ဂဏန္းသခ်ၤာ အတတ္၊

      (၄) တံစဥ္း၊ စူး၊ ေဆာက္ စေသာ လက္သမား အတတ္၊

      (၅) နီတိက်မ္း အတတ္၊

      (၆) ယာယီ၊ ယၾကာျပဳျခင္း စေသာ ဗ်ာကရုဏ္း အတတ္၊

      (၇) ေစာင္း၊ ျငင္း စေသာ ကဗ်ာလကၤာအတတ္၊

      (၈) လက္ခ်ဳိးေရတြက္ျခင္း(လက္ပစ္) အတတ္၊

      (၉) ဒူေလး၊ လင္းေလး အတတ္၊

      (၁၀) ထုံးေဟာင္း ရာဇဝင္ အတတ္။

၁၁။  (၁၁) ေဆးပညာ အတတ္၊

       (၁၂) ရယ္ရႊင္မႈ အတတ္၊

       (၁၃) ေဗဒင္ အတတ္၊

       (၁၄) လွည္႔ပတ္မႈ အတတ္၊

       (၁၅) ဆန္းက်မ္း အတတ္၊

       (၁၆) သံတမန္အတတ္၊

       (၁၇) မႏၱန္ အတတ္၊

       (၁၈) သဒၵါက်မ္း အတတ္။

ဤသည္တို႔ကား တစ္ဆယ္႔ရွစ္ပါးေသာ အတတ္ပညာမ်ားတည္း။

၁၂။   ပညာရိွသည္ သူတစ္ပါးက မေမးေသာ္(ေျပာရိုးမရိွ)၊ တီးမွျမည္ေသာ စည္ႀကီးႏွင္႔တူ၏၊ သူတစ္ပါးက ေမးလာခဲ႔ေသာ္ သဲသဲမဲမဲ ရြာခ်ေသာ မိုးႀကီးႏွင္႔တူ၏။ (ေျပာသင္႔သမွ် တစ္လုံးမက်န္ ေျပာတတ္၏။)၊ သူမိုက္သည္ သူတစ္ပါးက ေမးသည္ျဖစ္ေစ၊ မေမးသည္ျဖစ္ေစ မ်ားစြာ ေျပာေဟာတတ္၏။

၁၃။  စာအုပ္၌ရိွေသာ အတတ္ပညာႏွင္႔ သူတစ္ပါး၏ လက္၌ရိွေသာ ဥစၥာသည္ ကိုယ္ပိုင္မဟုတ္၊ အေၾကာင္းကိစၥ ေပၚေပါက္ေသာ္ အသုံးခ်၍ မရ။

၁၄။ (က) ေရတိမ္၊ ေရနက္၏ သေဘာကို ၾကာရိုးကို ျမင္၍ သိႏိုင္၏၊

      (ခ) အမ်ဳိးယုတ္၊ အမ်ဳိးျမတ္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို ကိုယ္အမူအရာ၊ ႏႈတ္အမူအရာကို ၾကည္႔၍ သိႏိုင္၏။

      (ဂ) ပညာရိွသည္၊ မရိွသည္ကို ေျပာဆိုေသာစကားကို ေထာက္ခ်င္႔၍ သိႏိုင္၏၊

      (ဃ) ေျမေကာင္းသည္၊ မေကာင္းသည္ကို ေျမေပၚ၌ ေပါက္ေသာ ျမက္ပင္ ညိႈးသည္၊ မညိႈးသည္ကို

             ျမင္၍ သိႏိုင္၏။

၁၅။  ဗဟုသုတေခါင္းပါးေသာ သူသည္ အနည္းငယ္မွ်တတ္ေသာ အတတ္ပညာကို အမ်ားႀကီးတတ္သည္ ဟု အထင္ေရာက္တတ္၏၊ မာန္ရိွတတ္၏။ သမုဒၵရာေရကို မျမင္ဖူးေသာ ဖါးသူငယ္သည္ တြင္းဝ၌ ရိွေသာ ေရကို အမ်ားႀကီးထင္မွတ္သည္ႏွင္႔ တူေနတတ္၏။

၁၆။ (က) ပထမအရြယ္၌ အတတ္ပညာကို မရခဲ႔ေသာ္

      (ခ) ဒုတိယအရြယ္၌ ဥစၥာကို မရခဲ႔ေသာ္၊

      (ဂ) တတိယအရြယ္၌ တရားကို မရခဲ႔ေသာ္၊

      (ဃ) စတုတၳအရြယ္ေခၚေသာ ေသခ်ိန္ကာလ၌ အဘယ္မွာလွ်င္

            အသုံးက်အံ႔နည္း (လူျဖစ္ရႈံးလိမ္႔မည္သာ)။

၁၇။  ခ်စ္သား(ခ်စ္သမီး)…အတတ္ပညာ ႀကိဳးစားသင္စမ္းပါ။ အဘယ္႔ေၾကာင္႔ ပ်င္းစိတ္ဝင္ခ်င္ရသနည္း။

       အတတ္ပညာမရိွေသာသူသည္ သူ၏ ဝန္ထမ္းျဖစ္တတ္၏။ အတတ္ပညာရိွသူကို ေလာက၌   

       သူတစ္ပါးတို႔က ပူေဇာ္ဂုဏ္ျပဳေနၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ခ်စ္သား(ခ်စ္သမီး)…ေန႔တိုင္း၊ ေန႔တိုင္း

       အတတ္ပညာကို ႀကိဳးစား၍ သင္ၾကားပါေလာ႔။

၁၈။  အမိသည္ အျပင္ရန္သူ မည္၏။ အဘသည္ အတြင္းရန္သူ မည္၏။ အဘယ္ေၾကာင္႔ ရန္သူမည္

       သနည္း။ ငယ္ရြယ္စဥ္အခါ၌ သားသမီးကို ပညာသင္မေပးေသာေၾကာင္႔ ရန္သူမည္၏။ ပညာမတတ္

       ေသာသူသည္ ဟသၤာတို႔၏ အလယ္၌ ဗ်ိဳင္းကဲ႔သို႔ သဘင္အလယ္၌ မတင္႔တယ္။

၁၉။ (က) ေတာင္ေခ်ာက္ၾကား၌ ေပါက္ေရာက္ေသာ ဆူးသည္ ဘယ္သူခၽြန္၍ ထက္သနည္း။ သူ႔သဘာဝ

            အတိုင္းသာ ထက္ေန၏။

      (ခ) သမင္တို႔၏ မ်က္စိ၌ ဘယ္သူမ်က္စဥ္းခတ္၍ ၾကည္လင္သနည္း။ သူ႔သဘာဝအတိုင္းသာ ၾကည္

           လင္ေန၏။

      (ဂ) ႏြံ၌ ေပါက္ေသာ ၾကာကို ဘယ္သူ အန႔ံေကာင္း ထည္႔၍ ေမႊးသနည္း၊ သူ႔သဘာဝအတိုင္းသာ

           ေမႊးေန၏။

      (ဃ) အမ်ိဳးေကာင္းသားတို႔၏ ယဥ္ေက်းလိမၼာေသာ စိတ္သေဘာသည္ ဘယ္သူျပဳ၍ ျဖစ္ေပၚသနည္း။

            သူ႔သဘာဝအတိုင္းသာ ျဖစ္၏။

၂၀။ (က) ထုံးမပါေသာ ကြမ္းသည္ အရသာမရိွ။

      (ခ) ကိုယ္ပိုင္ဥစၥာ မရိွေသာ သူ၏ (အငွားပစၥည္းျဖင္႔) တန္ဆာဆင္ျခင္းသည္ အရသာမရိွ။

      (ဂ) ဆားမပါေသာ စားဖြယ္သည္ အရသာမရိွ။

      (ဃ) အတတ္ပညာ မရိွေသာသူ၏ ပ်ိဳ႕ကဗ်ာဖြဲ႔ျခင္းသည္ အရသာမရိွ။

               

                                                                           (  အေတြးလွုိုင္းသစ္မွာေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္သည္ )